Het is fijn om in een Thomashuis te werken. Een bewoner heet er gewoon Kees of Tamar en we ondernemen leuke dingen. Regent het pijpenstelen dan houden we film­marathon omdat het kan.

In december 2016 hoorde ik van de vacature bij Thomashuis Delft Centrum. Echt iets voor mij, want ik kwam al langere tijd niet meer met een voldaan gevoel thuis na het werk. In de vacature werd een warme en liefdevolle omgeving, veel vrijheid en eigen inbreng, collegialiteit en samen zo gewoon mogelijk leven beloofd, dat klonk goed!

Sinds 2009 werkte ik bij een grote, regionale zorgaanbieder met bewonersgroepen tot acht personen, kleinschalig dus. De kleinschaligheid leek echter alleen maar te gelden in de hoeveelheid bewoners. Nog altijd waren er vele personeelswisselingen, enorm veel verplichtingen in administratief en registratief werk, de onzinnige hygiënische regeltjes, die ik thuis, ondanks een zoontje van 1,5 jaar, ook niet zo strikt naleef. Een pak melk zonder datum, daar proef je toch gewoon even van om te weten of die zuur is? Reorganisaties, zelfsturing, personeelstekorten, er bleef naar mijn idee te weinig echte tijd, liefde en aandacht over om voor je bewoners te zorgen.

Dat was dan ook mijn belangrijkste motivatie om te solliciteren op de vacature bij het Thomashuis. Tijdens mijn sollicitatiegesprek werd ik aangenaam verrast. Er was één bewoner thuis, vrij van zijn werk. Hij mocht mij een rondleiding door het huis geven. Een enorm leuk toeval: deze bewoner, Kees, die kende ik! Hij is het pleegbroertje van mijn jeugdvriendin.

Toen ik hem heel lang geleden voor het eerst zag vond ik hem meteen leuk en had een enorme klik met hem. De grondslag voor het volgen van mijn latere opleiding was gelegd. Met en voor deze mensen werken, dat was wat ik wilde!

Ik ben nu een paar maanden werkzaam in het Thomashuis. Wat ben ik in een liefdevol huis terecht gekomen, waar iedereen zichzelf kan en mag zijn, waar de cliënt gewoon Kees heet, of Tamar, of ….., en waar hij/zij echt centraal staat, waar we leuke dingen ondernemen en mooie herinneringen maken.

Omdat het lekker weer is, pakken we een terrasje in de stad. Of omdat het pijpenstelen regent, houden we een filmmarathon op de bank. Omdat het kan. Omdat het zo hoort als je gewoon je leven leidt zoals elk ander mens dat doet.

Ontroerende momenten

Ons team bestaat naast de zorgondernemers uit vier medewerkers, twee stagiaires en drie vrijwilligers. Elk heeft zijn of haar eigen manier van omgaan en het mooie is, dat onze bewoners dat heel goed weten. Zo ontstaan er veel grappige, ontroerende en mooie momenten samen, omdat je elkaar hebt leren kennen, er is wederkerigheid.

Er zijn geen zorgplannen. Mis ik die? Nee, eerlijk gezegd niet, die zorgplannen, waar je uren aan moest werken, verdwenen daarna weer voor een jaar in de kast. Het enige interessante wat in zo’n plan stond, was de voorgeschiedenis. Want dat is je instrument om de bewoner echt te leren kennen.  Door de stabiliteit en echte kleinschaligheid in het Thomashuis, heb ik daar geen zorgplan voor nodig. Ik hoor het van de ondernemers, de ouders, collega’s en soms ook van de bewoners zelf. Bovendien heb ik alle tijd om ze te leren kennen, en andersom. Voor mij is dit zorg, zoals de zorg bedoeld is. Zo zou het overal moeten zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *