Op 1 juni vindt een pensionado in het zuiden van Europa een deel van een verwaaide krant, een Nederlandse krant. Het papier stinkt een beetje. Zijn oog valt op een klein artikel. Dit beschrijft het verhaal van de vriendin van Rafael van der Vaart, de voetballer. Zij vertelt hoe het manneke er nu in het echt in zijn nakie uit ziet. Blijkbaar wacht het volk op dit soort nieuws. Daarnaast staat een artikel over het zoveelste geval van mogelijk misbruik van zorggeld. Het gaat over de Thomashuizen in Nederland. Ontevreden ouders die hun beklag doen én er de financiële paragraaf bij vermelden. Blijkbaar wacht het volk ook op dit soort nieuws. De inhoud van een verhaal over verstandelijk gehandicapten is immers altijd een lekkere teaser. En als er rijksgeld mee gemoeid is, dan wordt er ook daadwerkelijk gelezen.

Als oud-journalist, gespecialiseerd in de gezondheidszorg, intrigeert het verhaal hem. Hij vouwt het vod in een handzaam formaat en stopt het in zijn broekzak.

Thuisgekomen, zittend op de veranda schenkt hij zich een Ricard in en leest hij het artikel opnieuw. Het blijkt ook een nieuwsitem te zijn geweest bij zijn voormalig werkgever. Hij kijkt de uitzending online terug.

Het onderzoeksgen in de man brengt hem terug naar zijn oude stiel. Hij zoekt verder en hij informeert bij betrokkenen. Nu hij verder in de materie is gedoken fascineert het hem dat er zorg wordt verleend op de meest ouderwetse manier. Er is liefde, warmte, nabijheid. Er zijn altijd mensen aanwezig die zelfs bij de mensen met een beperking inwonen. In prachtige huizen en op een manier waar de regelgeving slechts instrumenteel is aan het echte doel. Wat een feest moet dat daar zijn, denkt hij.

Via een aantal betrokkenen komt hij te weten dat de politiek zich er ondertussen ook mee is gaan bemoeien. De partijen die opkomen voor de allerzwaksten in de samenleving voelen zich geroepen om een standpunt in te nemen. Er zouden Kamervragen gesteld gaan worden. Hij houdt ervan. Meteen denkt hij aan het verleden. Al die Kamervragen… De thema’s hebben vaak iets sensationeels, herinnert hij zich. En dingen met zorggeld, tja, die werken als een rode lap op de spreekwoordelijke stier. Hopelijk brengen de Kamervragen een constructieve verbetering, denkt hij.

Oprechte zorgprofessionals worden spreadsheet-fundamentalisten en zullen tot steeds verblekende angsthazen verworden, diep weggedoken in hun kantoortjes. 

Al te vaak leidt paniek tot de overdreven hang naar het halen van meetbare normen. De bevlogen waarden worden weggeduwd. Het zou de eerste keer niet zijn. Oprechte zorgprofessionals worden spreadsheet-fundamentalisten en zullen tot steeds verblekende angsthazen verworden, diep weggedoken in hun kantoortjes. Gaan ze rekening houden met de mens om wie het allemaal draait in de zorg, vraagt hij zich af.

Verder lezend en onderzoekend concludeert hij wat de omvang van de uitdaging is. Hij realiseert dat het maar 4 tot 5 Thomashuizen op een totaal van 118 betreft! Bij alle vragen die hij stelt, bij iedere deur waar hij aanklopt, hoopt hij dat Einstein opendoet maar het is Freud die hem welkom heet. Iedere vraag wordt beantwoord met een wedervraag. Dit moet anders kunnen, denk hij. En moeilijk hoeft het niet te worden.

Hij praat er verder over met zijn eveneens gepensioneerde buurvrouw. Zij was in het werkzaam leven professor bestuurskunde en politieke filosofie. Ook zij heeft veel zien passeren. Misschien moet toch ook de bijl aan de wortel gezet worden, bedenken zij samen. Op naar Franchisemodel 2.0 Anno 2017. De franchisegever wordt eerder coach, gericht op de waarden zoals die lang geleden door de grondlegger zijn bepaald. Noem het een moderne hoeder van de waarden, met beperkte normen zodat bevlogen zorgprofessionals de wereld kunnen ontdekken zoals het hun past. Binnen de regels maar met een maximale vrijheid om te spelen en dus te ontdekken. De Homo Ludens. De spelende mens. Wie het kind in zichzelf verliest, is immers klaar om de dood te omarmen.

Een prachtige uitdaging, denk de pensionado. Benieuwd of de Kamervragen met eenzelfde creativiteit zullen worden aangevlogen.

Tekst: Jacques Wagtmans

One Comment

  • Prachtig artikel, ik wil het gewraakte artikel over de 4 of 5 huizen niet eens lezen.
    Beeldvorming is een breekbaar iets…
    Als oud “groepsopvoeder” in ‘n nog ouder internaat was ik gisteren voor het eerst in een Thomashuis en herinnerde me natuurlijk het nieuws rond het prachtige initiatief toentertijd.
    Om het “live” te zien functioneren in de wetenschap dat er inmiddels 118 vestigingen in Nederland zijn bewijst dat ondanks de vermaledijde bureaucratie “..bevlogen professionals binnen de regels met maximale vrijheid mogen spelen..”.
    Beeldvorming bij bestuurders en hun controleurs mag creativiteit niet in de kiem smoren..
    Zeker niet als ons systeem per jaar of vier nieuwe regels verzint waarbinnen die creativiteit (lees: De kwaliteit van Leven van zorg-vragende dierbaren) moet zien te overleven……

    Beeldvorming voor bestuurders in elk systeem hoort te berusten op onbreekbaarheid .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *