Mensen met een verstandelijke beperking een zo gewoon leven bieden middenin de maatschappij. Johan Oppewal en Gea Oeseburg, zorgondernemers van het Thomashuis in Tynaarlo, hechten er als geen ander waarde aan en zoeken samen met hun bewoners nadrukkelijk de verbinding. “Er is een wederzijdse betrokkenheid tussen ons huis en de samenleving.”

In het Drentse Thomashuis Tynaarlo wonen Gea en Johan sinds 2009 samen met hun 9 bewoners. Met een klein team professionals en stagiaires richten ze op geheel eigen wijze de zorg in, met in het achterhoofd altijd de visie sinds het prille begin: ‘Een zo gewoon mogelijk leven in een zo gewoon mogelijk huis’.

Wat houdt dat voor jullie in?

Gea: “Door er in de eerste plaatst gewoon te zijn en aandacht te hebben voor elkaar. De bewoners echt leren kennen en de persoon achter de beperking ontdekken. Ik herinner me dat er bij vorige werkgevers soms lang werd vergaderd over de persoonlijke doelen van de cliënten. Soms zo lang dat de daadwerkelijke zorg erbij in schoot. Wij hebben hier ook doelen natuurlijk, maar het belangrijkste doel is heel simpel: gelukkige bewoners.”

Foto: Bewoner Richard samen met Lauren, kleindochter van Gea & Johan

Welke rol speelt verbinding daarin?

Johan: “Er is een wederzijdse betrokkenheid tussen ons huis en de samenleving. We doen aan veel dingen mee. Een bewoner werkt hier bijvoorbeeld bij de bakker, we gaan samen boodschappen doen of naar de bieb en een andere bewoner is altijd van de partij als de kermis er weer is.” Gea: “Door mee te doen aan het ‘normale’ leven worden onze bewoners er ook gewoon onderdeel van. Het neemt drempels weg en doorbreekt taboes. Dat is ook voor ouders belangrijk. Om te weten dat hun kind niet altijd ‘de uitzondering’ is maar ook gewoon meedoet.”

Hoe is de samenleving betrokken bij jullie?

Gea: “Op verschillende manieren. We hebben weleens een high tea georganiseerd voor kinderen van de basisschool. Zeker de jeugd vindt het soms best lastig, iemand met een beperking. Het is dan mooi om hen te laten zien dat onze bewoners niet eng zijn, maar gewoon hele leuke mensen. Dat is mooi voor de kinderen om te ervaren, maar ook voor onze bewoners.”

Typisch Thomashuis?

Johan: “Het is zeker zo dat je als Thomashuis-ondernemer simpelweg alle vrijheid hebt om dit soort dingen te doen. We gaan bijvoorbeeld ook met enige regelmaat naar een eetcafé in Zuidlaren. Daar komen we inmiddels zo vaak dat de mensen ons zo langzamerhand wel herkennen. Je merkt dat het dan steeds meer ‘gewoon’ wordt voor iedereen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *