BROEDER JOOST BLOGT OVER ZIJN AVONTUREN IN DE ZORG

Sinds 2015 blogt de 33-jarige Joost uit Bergen op Zoom over zijn werk als verpleegkundige. De schrijfsels gaan over zijn zorgavonturen in een woning voor jonge mensen met dementie en worden sinds kort maandelijks gepubliceerd op de site van het Ministerie van VWS. Eind september was een van zijn verhalen te lezen in de Volkskrant.

Tekst: Jan de Gier

Joost, die zijn achternaam en werkgever liever niet openbaar maakt (‘het gaat immers om de verhalen’), hield altijd al van stukjes schrijven voordat hij begon met zijn blog. Naar eigen zeggen om mensen te laten zien wat zijn werk inhoudt.

“Je merkt toch dat het voor veel mensen een wat gesloten wereld is. Mijn vriendin kwam laatst een keer langs en was best wel geschrokken van wat dementie kan doen met mensen.”

Is je doel ook mensen enthousiast maken voor de zorg?

“Als iemand mijn stukjes leest en vervolgens denkt ‘hé, dat wil ik ook’, dan is dat natuurlijk mooi meegenomen. Ik heb zelf ook voor de zorg gekozen omdat ik iemand heel enthousiast over de opleiding hoorde praten. Volgens mij werkt dat toch het allerbeste.”

Op Twitter noemde iemand jou en je collega-schrijver/verpleegkundige Tommie Niessen ‘de aapjes van VWS’.

“Ja, dat las ik ook. Ik dacht wat krijgen we nou. Ik heb ‘m vriendelijk uitgelegd hoe het is gekomen dat mijn verhalen ook door het Ministerie worden gebruikt, maar heb nog geen reactie gekregen. Dat ik voor hen schrijf komt omdat ik het zelf heb voorgesteld. Ik krijg er niet voor betaald of iets dergelijks. Ik treed pas sinds kort wat meer naar buiten om wat meer lezers te bereiken. Dat is het.”

Je column over de tumtum snoepjes (lees ‘m hier) gaat over net dat stapje extra zetten voor het welzijn van je bewoners. Is dat iets wat je altijd al gedaan hebt? 

“Het is eigenlijk heel eenvoudig: net even wat meer moeite doen en iets moois creëren. Een familielid van de dame uit dat verhaal koestert er nog steeds mooie herinneringen aan. En dat is wat je doet met excellente zorg. Familieleden en mantelzorgers onthouden dat soort momenten ondanks al het andere. Dat is wat hen bijblijft als ze aan de zorg voor hun geliefden terugdenken.

En dat is wat je doet met excellente zorg. Familieleden en mantelzorgers onthouden dat soort momenten”

En ja, die instelling heb ik altijd al gehad. Ik herinner me dat ik in 2004 – ik liep stage in een ziekenhuis – tijdens de koffie bij een groepje patiënten ging zitten. Mijn collega’s vertelden me dat dit eigenlijk niet de bedoeling was en dat ik bij hen moest komen zitten. Toen gaf ik een grote mond. Dat werd een moeizame stage kan ik je vertellen.

Bij een andere werkgever was er eens een patiënt met Parkinson en een psychiatrische stoornis. Ze heeft altijd veel gelezen in haar leven en ik ontdekte dat ze Tolstoj een mooie schrijver vond. Maar lezen lukte haar niet meer. Dus heb ik er bij haar dochter – met succes – op aangedrongen om een luisterboek te kopen. Toen keken collega’s me een beetje raar aan. Het zat niet echt in hun systeem.”

Is werken in de zorg een aanrader?

“Absoluut. Ik heb genoeg anderen baantjes gehad om te kunnen zeggen dat ik de zorg een hele mooie sector vind om in te werken. Je kunt er een enorm verschil maken in het leven van mensen. Maar je moet het wel kunnen en er voeling mee hebben. Niet omdat je gewoon een baantje zoekt ergens. Het moet meer dan dat zijn.”

Je column zijn soms kritisch, maar vaker zit er een positieve draai aan. Er is toch zeker ook wel wat te klagen?

“Ja natuurlijk. Maar klagen om het klagen doe ik niet. Ik vind ook niet dat je als werker in de zorg continu moet gaan klagen. Daar maak je het vak niet interessanter van. (Lachend): Tegelijkertijd moeten we ook niet allemaal gaan bloggen over hoe mooi het is. Dan heb ik straks wel heel veel concurrentie.

Ik vind mijn werk gewoon heel erg mooi. En natuurlijk zijn er dingen waar ik tegenaan loop en dat benoem ik dan ook. Dat ik soms helemaal gesloopt thuis kom en dat je maar een paar uren mag schrijven voor een leuk uitje met de bewoners. Of dat je zo lang bezig bent met de aanvraag van een hoger zorg zwaarte pakket. En dat hele HACCP (risico-inventarisatie voedingsmiddelen, red.): dat schiet zo z’n doel voorbij. Voor veel regels en maatregelen is heus wel wat te zeggen, maar het moet wel ergens over gaan. 

Waar ik ook moeite mee heb ik dat de zorgverzekeraars de grootste geldverstrekkers zijn. Is daar wel genoeg controle op? Menzis was laatst in het nieuws omdat ze pas gaan uitkeren bij depressie zodra de depressie voorbij is. Heel logisch … als het om een botbreuk gaat ja. Daar zit ‘m vaak het probleem: de financiële tegoeden aan de ene kant, en het gevoel aan de andere kant. Dat rijmt zelden.”

Als je moet kiezen: Een succesvol schrijver of verpleegkundige?

“Ik haal mijn inspiratie uit mijn werk. Dus ik zou niet kunnen schrijven zonder mijn werk. En bovendien zou ik het voor geen goud willen missen.”


Meer lezen van Joost kan op www.broederjoost.com. Ander bloggers en vloggers in de zorg zijn o.a. verpleegkundestudent Teun Toebes, Zuster Esmée (wijkverpleegkundige), de reeds genoemde Tommie Niessen en verpleegkundige Frank van Eis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *