Per 1 januari 2019 zijn Paul Trommelen en Hennie Maas de nieuwe zorgondernemers van Thomashuis Dongen. Ze volgen dorpsgenoten Rick Huijben en Diana de Bruijn op die ruim 5 jaar geleden van start gingen. Een nieuwe uitdaging dichtbij huis dus. “We wilden altijd al iets voor onszelf doen in de zorg. En dat kan hier met de mensen waar ons hart naar uit gaat.”

Het zijn drukke tijden voor het echtpaar. Of anders gezegd: ‘Er is genoeg te doen’. Het huidige werk gaat nog even door terwijl het inwerktraject in volle gang is. “We draaien momenteel al diensten met z’n tweeën, helemaal voor ’t echie dus”, zegt Hennie. “Eén groot feest om samen te zijn met deze bewoners. Het is een hele mooie groep die alles voor elkaar overheeft.”

Beiden hebben hun sporen in de zorg ruimschoots verdiend. Zij de laatste jaren op een woongroep, hij als ‘interim-manager en adviseur in de langdurige zorg’, zoals hij het zelf noemt. Daarnaast is Paul ook hoofddocent bij opleidingsinstituut Rino voor mensen werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg. “Ik zit momenteel in mijn laatste scripties. Ik geniet ontzettend van dit werk, maar ga het achter me laten. Dat hoort bij het besluit om als zorgondernemer te starten.”

Terug naar de basis

De overname van het Thomashuis betekent voor Paul en Hennie de kans om het ánders te doen. “In de reguliere zorg is de bewegingsruimte gewoon beperkt”, vertelt Paul. “Ik hoor heel vaak ‘het is nu eenmaal zo, dat heeft de gemeente of zorgverzekeraar zo besloten’. Dat inspireert natuurlijk niemand om te kijken hoe je iemand met een beperking een stukje verder kunt helpen.”

Het ondernemerschap is met nadruk geen vlucht uit de reguliere sector ‘omdat daar ook veel moois gebeurt’. Maar om zorg te leveren zoals zij zelf zouden willen, is ‘uit het systeem stappen’ de enige manier. “Je kunt het in een instelling wel op je eigen manier willen doen, maar als degene die na jou komt het niet opvolgt, heeft het geen enkele zin.”

Andere keuzes

“In mijn opdrachten probeerde ik ook altijd mensen tot andere keuzes te verleiden, buiten de lijntjes te kleuren”, vertelt Paul. “Maar op het moment dat je zo’n project weer verlaat, dan valt alles vaak weer terug in het oude. Dat geldt ook voor bestuurders. Die komen en gaan. Ze zetten iets in gang maar de volgende bestuurder doet het weer anders. Je ziet dan een continu veranderproces dat nergens heengaat. En dat is vaak niet eens kwade wil. Organisaties zijn nu eenmaal zo opgebouwd.”

‘Je ziet dan een continu veranderproces dat nergens heengaat’

Maar dat er helemáál geen verandering mogelijk is, daar gelooft het stel niet in. “Er is alleen wat lef voor nodig. Het heeft alles met het gedrag van het management te maken en de keuzes die gemaakt worden. Hoe kan het anders dat de ene instelling fantastische zorg levert en de ander niet, terwijl ze evenveel geld krijgen?”

We doen het zo

Een Thomashuis biedt Paul en Hennie alles waar ze behoefte aan hebben als zorgverleners. Hennie: “Je kunt hier zeggen ‘we gaan het nu zo doen, want ik ben hier toch altijd’. En de voornaamste vraag is niet hoe we ons aan alle regels gaan houden, maar hoe we er elke dag weer een feest van maken.”

Samen leven met elkaar, naast elkaar, daar kijkt het stel naar uit. “Maatwerk leveren en samen met de bewoner en familie kijken naar wat het beste is. En de dingen gewoon doen omdat je het zo met elkaar afspreekt. Dat maakt het verschil en past beter bij ons.”

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *