Als kersverse communicatiemedewerker bij De Drie Notenboomen had ik in januari 2015 de formules Thomashuis en Herbergier nog maar net leren kennen, of het nieuwste geesteskind van Hans van Putten lag op mijn bureau. Er wachtte mij direct een schone taak: Schrijf een brochure over De ZorgButler; een nieuwe woonvoorziening voor zelfstandige mensen met een lichte zorgvraag.

Na vele advertenties, nieuwsberichten en pakkende teksten ging De ZorgButler in april 2017 van start. Om uit te vinden of al mijn mooie woorden overeenkomen met de realiteit besloot ik de proef op de som te nemen en een bezoek te brengen. Ooit schreef ik immers over een ‘warm en gezellig thuis met de zorg om de hoek’. Maar is dat ook hetgeen ik nu, ruim 2 jaar later, ga aantreffen?

Op donderdag 8 juni stap ik in de auto richting ZorgButler Angela Kunne, te vinden op verdieping 1 t/m 3 aan de Cordell Hullplaats 22 in Rotterdam Ommoord. Op de begane grond is de eveneens nieuwe formule Thomas op Kamers gevestigd, een zelfstandig thuis voor 15 (jong) volwassenen met een licht verstandelijke beperking onder het toeziend oog van zorgondernemer/hospita Christine.

Ontmoeten

De entree ziet er chic uit, met een mooi zwevend lichtjes-kunstwerk in de hal. Het voelt er warm aan en je loopt een sfeervolle ruimte tegemoet waar bewoners van beide formules (jong en oud) elkaar al geregeld blijken te ontmoeten. ‘Dit is lekker binnenkomen’, zeg ik tegen mezelf. Of zoals een bewoonster van De ZorgButler me even later toespeelt: “Ik voelde me al thuis voordat ik hier kwam wonen!”

Tegen half 11 zit ik met een aantal bewoners op de 3e gezellig aan de huiskamertafel waar het aan humor allerminst ontbreekt. “Mag ik wellicht even een fotootje nemen?”, vraag ik. De 97-jarige mevrouw Van Nimwegen neemt een slok koffie en zegt met glinsterende pretogen: “Als je 50 jaar eerder was gekomen, had ik ja gezegd.” En op mijn vraag hoe het gaat in de ZorgButler, zegt ze: “Nou, je ziet het. We zijn allemaal nog in leven.”

Naast de lachsalvo’s vliegen ook de superlatieven me deze ochtend om de oren. “Een paradijsje is het”, zo zegt de 87-jarige mevrouw Groenewegen. “Het is net of ik hier niet woon, maar op vakantie ben in een hotel.” En een ander zegt: “Iedereen is hier zo lief en zorgzaam, en ze zijn er direct als je ze nodig mocht hebben. Dat geeft een veilig gevoel.”

Kokkerellen

Ik bezoek drie bewoners in hun eigen, uniek ingerichte appartement. Bij de één word ik getrakteerd op een accordeon-concert en de ander vertelt hoe ze ’s ochtends hulp krijgt en ’s middags even een boodschapje doet per metro. En mevrouw De Haas kijkt in alle rust (terwijl medewerkster Lia de vloer dweilt) een Thais kookprogramma op haar tablet. Vermoedelijk om een beetje inspiratie op te doen. Want ‘lekker kokkerellen in de mooie eigen keukens’ doen de meeste bewoners nog met veel plezier zelf. Precies zoals het 2 jaar geleden in de brochure stond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *