JOYCE JACOBS LIET HAAR BEWONERS ‘ROASTEN’ DOOR COMEDY CENTRAL

‘Met bejaardenseks is het net zoiets als met vrouwenvoetbal: de spelregels zijn hetzelfde, maar ik kijk er liever niet naar’. Aan het woord is cabaretier Martijn Koning tijdens de ‘Bejaarden-Roast’ op tv-zender Comedy Central. Zijn publiek? De bewoners van de Wulverhorst in Oudewater. Harde grappen in een verzorgingscentrum: Kan dat eigenlijk wel? We vragen het aan directeur Joyce Jacobs. 

Tekst: Jan de Gier

Het is een traditie die uit Amerika is komen overwaaien: mensen die de hardste grappen maken over elkaar, maar altijd met een knipoog. In Amerika waren Justin Bieber en David Hasselhoff al het lijdend voorwerp en in Nederland moesten Giel Beelen en Gordon het ontgelden. Tegenwoordig laat Comedy Central cabaretiers los op complete doelgroepen zoals woonwagenbewoners en recent dus de ‘bejaarden’ in de Wulverhorst.

Tijdens de uitzending dacht ik heel de tijd: Hoe zou mevrouw Jacobs zich nu voelen?

“Haha, ja dat snap ik. Nou, ik zal je zeggen dat ik er zeer tevreden naar heb gekeken. Vooral omdat ik heb gemerkt dat het in goede aarde is gevallen bij iedereen die ik heb gesproken. Ik heb – op 2 opmerkingen na – uitsluitend positieve reacties gekregen. Het ging eigenlijk veel meer over hoe leuk en gezellig het er bij ons aan toe gaat, dan over de harde grappen.”

Wat was de strekking van die twee opmerkingen?

“Sommige medewerkers vinden dat je dit gewoon niet kan maken bij oudere mensen. En dat snap ik wel. Alleen ik vind persoonlijk niet dat het aan ons is om te bepalen wat fijn is voor onze bewoners en wat niet. Ik ben niet zo van het ‘voor de bewoners denken’, maar samen met ze nadenken over wat wel en niet leuk is.”

Zaten de bewoners hier op te -wachten?

“We werden benaderd door de producent van het programma. Dus ik heb het gewoon aan de bewoners gevraagd: Wat vindt u hiervan? Netjes uitgelegd wat de roast is en zelfs de mail van de producent voorgelezen. En iedereen was enthousiast, anders hadden we het niet gedaan. We hebben ook een informatieavond belegd waar de regisseur alles kwam toelichten.”

En toen waren de opnames daar. Dacht u niet af en toe ‘Nou, nou, nou, Martijn’?

“Heel eerlijk: ik vond het wel spannend. Zeker bij de wat meer seksueel getinte grappen. Ik heb bewoners naderhand ook gevraagd wat ze van die grapjes -vonden. “Ach kind, je denkt toch niet dat ik voor niks zo oud ben geworden”, zei een -mevrouw tegen me. Met andere woorden: ze zijn wel wat gewend.” 

Ik denk dat veel van uw collega’s in het land toch ‘nee’ hadden gezegd.

“Ongetwijfeld. Maar soms is het beter om gewoon een beetje lef te hebben en er niet teveel over na te denken. Wij zijn hier met 70 bewoners een kleinschalige -zorginstelling, en dan heb je de vrijheid om het soms wat anders te doen, en samen te kijken of je iets wel of niet doet. En als iets dan mislukt dan is het zo, maar als het slaagt is het extra leuk en valt dat ook op bij de beleidsmakers. Lef brengt op die manier innovatie met zich mee.

“Dit was voor ons de perfecte manier om te laten zien dat het in de zorg geen suffe boel is”

De dag van de opnames zijn we bijvoorbeeld met elkaar op de gesloten afdeling kleinschalige zorg gaan eten omdat de grote zaal niet beschikbaar was i.v.m. de voorbereidingen. Toen aten we met elkaar friet op een plek waar we dat anders nooit doen. Dat was een geweldig etentje, echt ontzettend leuk. Vooral omdat het gewoon zo liep.”

Heeft u altijd al een beetje die dwarse kijk gehad?

“Nou, eerlijk gezegd komt dat door mijn uitstapje – ik ben van oorsprong verpleegkundige – naar de gehandicaptenzorg. Ik heb daar geleerd dat het meedoen, het gezien worden en de zingeving heel belangrijk zijn. Als je je daar als werker in de zorg op focust, dan voeg je heel veel waarde toe. De zorg is één ding, die moet gewoon goed zijn, maar het gaat uiteindelijk om het woon-leefklimaat. Daarin zit de toegevoegde waarde.”

Was meedoen ook een manier om de zorg aantrekkelijk te maken voor toekomstige medewerkers?

“Ja, juist! Ik zag het meer als een kans dan als een risico. De één vindt het leuk, de ander niet. Maar dit was voor ons een perfecte manier om te laten zien dat het in de zorg voor ouderen helemaal geen suffe boel is. De vooroordelen worden in beeld gebracht en met humor wordt gekeken of dat allemaal wel klopt. De aflevering bevatte overigens ook veel integere momenten. Iedereen heeft nu kunnen zien hoe mooi het is om hier te zijn en te werken, wat een plezier en lol we hebben. En wat een zelfspot veel ouderen ook hebben!”

En met z’n allen de uitzending bekeken op groot scherm?

“Jazeker. We hadden iedereen uitgenodigd om de uitzending om 22.00 uur te komen bekijken. Daarvan zeiden sommigen ook ‘Joyce, dat kan toch niet, dan ligt iedereen al op bed’. Maar er waren 35 mensen beneden. Advocaatje met slagroom erbij, en met elkaar genoten. Ook weer een mooi voorbeeld van niet te veel nadenken, maar gewoon doen.”


Je kunt de uitzending hier bekijken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *