Tijdens het aanscherpen van hun visie kwamen zij erachter dat de gasten geen gasten zijn, maar bewoners.  Je biedt geen tehuis maar een nieuw thuis, zo gewoon mogelijk. “Gewoon” betekent in dit geval dat je als medewerkers met de bewoners omgaat als ware het huisgenoten. Ze verzorgen daarom hun bewoners zoals een moeder of vader dat zou doen.

Toch zijn werk en thuis niet hetzelfde. Hoe rust je je werknemers zo goed mogelijk uit om hiermee om te gaan? De sleutel lag in het introduceren van de presentiebenadering. De kern van deze benadering is het besef dat kwetsbare mensen zich vooral gehoord willen voelen, zich gezien willen weten en in tel willen zijn. In tel zijn betekent hier “mee tellen”, “ertoe doen”. Leed maakt kwetsbare mensen afhankelijk van anderen, ze raken makkelijk in een isolement, voelen zich eenzaam en verlaten en raken makkelijk ontredderd. In Olst bieden de medewerkers daarom nabijheid, trouw (in de zin van niet in de steek laten) en toewijding.

Geen zorg meer verlenen

Dat je geen zorg verleent maar vooral verzorgt, en dat medemenselijkheid daarin je zorgkapitaal is, is radicaal vernieuwend. Iedereen die er mee geconfronteerd wordt, vindt het zowel gewoon, als verbijsterend weldadig.

Toch vraagt dit om meer dan louter liefdevolle bejegening. Vriendelijkheid, hoffelijkheid en fatsoen blijken niet genoeg om altijd voor de benodigde aansluiting en afstemming te zorgen.  Aansluiting kan alleen als je de ruimte laat voor de ander, als je het niet durft te weten. Het is nodig om een perspectiefwisseling te kunnen maken om zo te ervaren wat er op het spel staat of in het geding is voor de bewoner.

Deze manier van verzorgen vraagt van medewerkers een reflectie op het eigen handelen, op de eigen zorgpraktijk. Om dit proces op gang te helpen zijn er leergroepen ingesteld waarin samen met elkaar gepraat wordt over wat goede zorg is aan de hand van ingebrachte cases en praktijkvoorbeelden.  Het is gebleken dat de medewerkers zich hierdoor meer gesteund voelen om relatiegericht te verzorgen, lekkerder in hun vel zitten en meer vervulling uit hun werk halen. De bewoners vertonen nog nauwelijks onbegrepen gedrag. De dementie verdwijnt naar de achtergrond. ‘Jullie hebben hier alleen lichte gevallen’ krijg je dan te horen. Als dat geen compliment is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *